ඉරානේ මිනාබ් නගරේ
පුංචි පාසල් මාවතේ
පෙම් ගීයක් වගේ ඇහුණු
සිනා හඬක් නිවුණේ...
පොත් බැඳගෙන සිහින අරන්
හෙට දවසට පා තැබූන්
අහස කඩා වැටුණා සේ
කඳුළු වැසි වැටුණේ...
යුද්ධය කාගෙ ජයග්රහණේද
ළමා හිනැහීම් මැරෙනකොට
පියාඹන ගිනි කුරුල්ලන්ට
මල් වත්තක් ද පෙනෙන්නේ නැද්ද?
ලෝකය එකම ගෙදරක් නම්
ඇයි මේ තරම් වෛර ගිනි
සාමයේ සුදු පරවියෙක්
ආයෙත් අහසේ පියාඹාවි...
කලු දූවිලි අතරින් තවම
අම්මා කෙනෙක් හඬනවා
“මගේ දුව එයි” කියාගෙන
දොරකඩ දිහා බලනවා...
පාට පැන්සල්, මල් පොත් ටික
නිහඬව මේසෙ මත තියේ
හෙට ලියන්න තිබූ කවි
අකුරු නැතුව වැළපේ...
යුද්ධය කාගෙ ජයග්රහණේද
ළමා හිනැහීම් මැරෙනකොට
පියාඹන ගිනි කුරුල්ලන්ට
මල් වත්තක් ද පෙනෙන්නේ නැද්ද?
ලෝකය එකම ගෙදරක් නම්
ඇයි මේ තරම් වෛර ගිනි
සාමයේ සුදු පරවියෙක්
ආයෙත් අහසේ පියාඹාවි...
අවි වෙනුවට ගීත දෙන්න
වෛර වෙනුවට අත් දෙන්න
ළමා ලෝකෙ රැකගන්න
සාමය මල්වෙලා පිපෙන්න...
අද වැටුණු ඒ කඳුළු
හෙට මිනිසුන්ට පාඩමක් වේවා
ජාති, දේශ සීමා ඉක්මවා
මනුෂ්යත්වය ජයගනීවා...
